خواب دیدم قیامت شده است.

هرقومی را داخل چاله‏ای عظیم انداخته و بر سر هر چاله نگهبانانی گرز به دست گمارده بودند الا چاله‏ی ایرانیان.

خود را به عبید زاکانی رساندم و پرسیدم: «عبید این چه حکایت است که بر ما اعتماد کرده نگهبان نگمارده‏اند؟

»گفت:….«می‌دانند که ما ایرانیان به خود چنان مشغول شویم که ندانیم در چاهیم یا چاله.

خواستم بپرسم اگر  در میان ما کسی باشد که بداند و عزم بالا رفتن کند…
نپرسیده گفت: اگر کسی از ما، فیلش یاد هندوستان کند خودمان بهتر از هر نگهبانی پایینش کشیم و به تهِ چاله باز گردانیم

پندهای عموممدی: با عشق، زمان فراموش می‌شود و با زمان هم عشق.

مطلب مرتبط پيدا نشد