پنجاه نفرعلیرغم خطر مرگ برای کنترل در راکتورفوکوشیما باقی ماندهاند.
مردم ژاپن به آنها سامورایی میگویند.
این گروه کوچک مهندسین و تکنسینها بصورت قهرمانان ملی ژاپن درآمدهاند.به آنها “کامی کازی” و سامورایی گفته میشود.
آنها در معرض تشعشعات بسیار قوی رادیو اکتیو هستند و بدون شک بسیاری از پیامد آن جان خواهند سپرد. جایشان را هر پانزده دقیقه عوض میکنند که از تشعشع نسوزند.
پنجاه نفر داوطلبانه برای کنترل راکتور در مرکز ماندهاند.
بیست نفر دیگر علیرغم خطر مرگ به آنها پیوستهاند تا راکتور را از کار بیندازند.
امروز در ژاپن همه میدانند که اگر از بروز فاجعهای عظیم جلوگیری شده، بخاطر فداکاری مردانی بوده که هویتشان اعلام نشده است.
میدانیم در میان آنها مردی ۵۹ ساله است که تنها هجده ماه به بازنشستگیش مانده است. دختر او پیامی تکان دهنده در سایتی که به قربانیان زمین لرزه اختصاص یافته، منتشر کرده است.
حالا دیگه وقتی پرسیدن دلیل پیشرفت یک کشور چیه نگید هوش و ذکاوت، فرهنگ قدیمی و…
بگید تعهد و از خودگذشتگی، بگید فرهنگ بالا، فرهنگی که توش ساموراییها افسانه نیستند بلکه واقعیته ….
من خودم بعید بدونم که بتونم مثل اونها بزرگ باشم، ولی امیدوارم بتونم برای اونها احترام لازم رو قائل بشم
پندهای عموممدی: برای کشتن یک پرنده یک قیچی کافی ست. لازم نیست آن را در قلبش فرو کنی یا گلویش را با آن بشکافی، پرهایش را بزن...مطلب مرتبط پيدا نشد
